FORTYFIKACJE GDAŃSKA

serwer czynny od 8 do 23


Szukany tekst będzie czerwony:


Mały słownik pojęć dotyczacych fortyfikacji




Bark–w fortyfikacji oznacza część boczną dzieła(budowli)fortyfikacyjnej, na przykłsd bark bastionu.

Barbeta–stanowisko z platformą dla działa.

Basteja–budowla obrona wysunięta przed obwałowanie twierdzy,służąca do prowadzenia ognia skrzydłowego wzdłuż fosy.Budowano ją w postaci budowli otwartej od tyłu.StanowiłA rodzaj niskiej baszty i pełniła rlę ogniowego stanowiska artylerii.

Bastion–pięciokątne dzieło fortyfikacyjne wznoszone na załamaniach obwałowania twierdzy w postaci masywu ziemnego odzianego mórem.Pełniły rolę ogniowego stanowiska artylerii .Bastiony bywały pełne ,stanowiące w całoci nasyp ziemi, bąć też wyznaczone pięciokatnym wałem.

Baszty–rozmieszczano w linii murów obronnych lub ich narożach a także dla wzmocnienia bram.Budowano je jako prostokątne ,okrągłe i wielokątne.Wnętrze baszt dzielono na kilka kondygnacji połączonych ze soba schodami.

Blokhauz–budowla drewniano ziemna wznoszona wewnątrz reduty,lunety lub innego polowego dzieła fortyfikacyjnego,spełniał role schronu bojowego .Obecnie często terminem tym nieprawidłowo okrela się schron bojowy dla broni maszynowej , przystosowanej do obrony okrężnej (termin właściwy to ostroróg).

Bunkier–potoczna nazwa żelbetonowych obiektów fortyfikacyjnych.

Cytadela–samodzielna twierdza panująca nad miastem lub najstarsza część twierdzy fortowej.

Dzieło fortyfikacyjne– pojedyńcza budowla lub zespół budowli przeznaczonych do wykonywania jednego okrelonego celu.

Dzieło koronowe–dzieło fortyfikacyjne wznoszone przed obwodem obronnym ozarysie bastionowym.Składało sie z jednego bastionu i dwóch półbastionów połączonych kurtynami.

Dzieło rogowe–dzieło fortyfikacyjne wznoszone przed obwodem obronnym ozarysie bastionowym.Składało sie z dwóch wysuniętych półbastionów połączonych kurtynami.

Działobitnia– stanowisko ogniowe działa wraz z jego pełnym wyposarzeniem.

Erbaut 1911– zbudowano w 1911 roku (czasami mylone z typem schronu).

Fort– duże ,zamknięte dzieło fortyfikacyjne, przystosowane do samodzielnej obrony okrężnej.Wznoszono je o narysie bastionowym ,poligonalnym i kleszczowym w postaci zamkniętego wieloboku wałów obronnych ze stanowiskami ogniowymi artylerii i piechoty osłoniętych fosą oraz schronami.

Fort artyleryjski–dzieło obronnr będące wielką działobitnią artyleryjską, przeznaczone głównie do prowadzenia walki dalekiej.

Fort pichoty– małe umocnienia do prowadzenia walki bliskiej i bezpośredniej.

Fosa(rów forteczny)– sztuczne zagłębienie,najczęciej oskarpowana czyli obustronnie obmurowana.Strona wewnętrzna to skarpa natomiast zewnętrzna to przeciwskarpa.

Galeria strzelecka–była strzeleckim stanowiskiem bojowym piechoty znajdującym się na wale fortyfikacji.Strzelców zabezpieczał ceglany lub betonowy mur. Niektóre galerie strzeleckie były dodatkowo wyposażane w pancerne tarcze z otworami strzelniczymi. Istniała też odmiana galerii strzeleckich umieszczonych w przeciwstoku fosy fortu.

Grupa warowna– zespół kilku bloków bojowych połączonych komunikacją podziemną, posiadający wspólny blok wejciowy i otoczonych wspólną przeszkodą,przystosowany do długotrwałej obrony, w tym okrężnej.

Kaponiera–przykryta budowla fortyfikacyjna o różnej konstrukcji, wykorzystywana do prowadzenia ostrzału skrzydłowego lub skośnego w dwóch różnych kierunkach.

Kazamata–sklepiony schron bojowy o znacznej wytrzymałości.

Kojec–dzieło fortyfikacyjne wznoszone w głównych obwarowaniach twierdz i fortów o narysie poligonalnym ,z którego prowadzono ogień skrzydłowy wzdłuż rowu fortecznego.

Kleszcze–element obronny składający się z dwuch ramion stykających się po kątem rozwartym, zwróconym ku przedpolu.

Kopóła pancerna– wykonany z pancerza nieruchomy element budowli obronnej o funkcjach bojowych lub biernych.

Koszary schronowe–kilkukondygnacyjny budynek z cegły o stropach wzmocnionych betonem.

Koszary szyjowe– odporne na ostrzał koszary w tylniej części fortu.

Krata forteczna–zapora w postaci płotu specjalnej konstrukcji ze stalowych prętów.

Kurtyna–wał ziemny, często umocniony murem z cegły lub kamienia, łączący bastiony i względem nich cofnięty. Odcinki kurtyny bronione były przez przyległe bastiony.

Luneta– polowe dzieło fortyfikacyjne posiadające jedno lub dwa czoła i dwa barki. Tył pozostawał odkryty. Budowane z wałów ziemnych osłoniętych fosą.

Mur Carnota–ceglany mur obronny ze strzelnicami, stosowany w fortyfikacji pierwszej połowy XIX wieku, lokalizowany na stoku wału obronnego lub u jego podnóża w rowie fortecznym. W murze mogły znajdować się strzelnice dla broni ręcznej.

Obiekt fortyfikacyjny– budowla zapewniająca efektywne prowadzenie ognia i walki oraz osłonę wojsk,sprzętu bojowego i urządzeń.W zależnoci od przeznaczenia dzieli się na: ogniowe,obserwacyjne i ochronne.Najliczniejszą grupę o.f. stanowią ogniowe o.f.Często niewłaciwie nazywane bunkrami.

Panzerwerke–niemiecka nazwa ześrodkowanego stałego punktu oporu.Wznoszono go w postaci potężnwj piętrowej budowli z żelbetu i stali pancernej wyposażonej w 1–2 karabiny maszynowe i 4–6 dział.

Poprzecznica–element fortu lub baterii rozdzielający stanowiska artyleryjskie,przeważniw w poprzecznicach umieszczano schrony pogotowia.

Poterna –w fortyfikacji podziemne przejście umożliwiające komunikację wewnątrz twierdzy bądź fortu pomiędzy poszczególnymi stanowiskami bojowymi na wałach lub w rowach fortecznych, schronami, koszarami itp. bez narażenia się na bezpośredni ostrzał.

Punkt oporu–część kompanijnego rejonu obrony (bronionego siłami plutonu) przygotowany jest do obrony okrężnej.

Rawelin–umocnienie wznoszone przed linią obronną twierdzy na planie trójkąta o narysie bastionowym, do osłony kurtyn, wsparcia bastionów i osłony komunikacji pomiędzy obiektami.

Regelbau 668– to „standaryzowany schron” typu 668.Regelbau oznaczało ze schron budowany był z typowych elementów przygotowywanych seryjnie.

Redan–szaniec o dwu równych ramionach tworzących kat skierowany wierzchołkiem do nieprzyjaciela. Charakterystyczny dla fortyfikacji XVII– wiecznych.

Redita– budowla mórowana ,często kilkukondygnacyjna,stanowiąca element obrony wewnętrznej bastionu lub fortu poligonalnego.

Reduta– zamknięte dzieło fortyfikacyjne o narysie kolistym lub kwadratowy,przystosowane do samodzielnej obrony.

Rejon umocniony– ściśle okrelony obszar przystosowany do obrony za pomocą fortyfikacji stałych.

Schron pogotowia– pomieszczenie służące ukryciu się załogi stanowiska bojowegopodczas ostrzału oraz szybki powrót na stanowiska bojowe.

Schron–obiekt fortyfikacyjny typu zakrytego przeznaczony do prowadzenia ognia,obserwacji,kierowania walką oraz ochrony wojsk przedśrodkami rażenia.

Stały punkt oporu–zasadniczy element węzła obrony ,składający się z szeregu punktów obrony w rejonie umocnionym,może występować jako samodzielny obiekt.

Szaniec– budowle ziemne których zasadniczymi elementami był wał i fosa.(dzieła zamknięte np. reduty , forty ,baterie ,otwarte np.redany, lunety).

Tradytor–nazwą to określano w fortyfikacjo stałej, obiekt fortyfikacyjny dla dział(tradytor artyleryjski).

Tradytor międzypola –pierwotnie element fortu przeznaczony do prowadzenia ognia bocznego na połozone między fortami międzypola,później okrelenie schronu bojowego przeznaczonego głównie do prowadzenia ognia bocznego.